It's better to have loved and lost then to never have loved at all

Het is deze week een jaar geleden dat mijn relatie op de klippen knalde. De voortekenen waren overduidelijk, toch komt zo'n knal hard aan. Waar een wil is, is een weg, maar de wil was weg, dus de weg was een doodlopende... Ondertussen ook stiekem al een half jaar onderweg en het blijft een genot. Alhoewel ik over dat laatste steeds vaker vragen en opmerkingen krijg. Om er geen doekjes om te winden; jullie willen maar een ding weten: Waar blijft die vent!

Vele antwoorden zijn mogelijk: ik heb er al een, maar vertel jullie niets, of: ik heb er al vele versleten, maar ook dat gaat jullie niets aan, of: ik geniet ook wel zonder vent. Maak mij niet gek, het is het laatste. En het is best logisch hoor! Kijk, ruim tien jaar verkering, netjes verdeeld over twee keer vijf jaar gaat je niet in de koude kleren zitten. Wie herinnert zich niet mijn Delftse gala's, zeil- en woonbootervaringen en de sterkste verhalen over schoonmoeders? En de stapels foto's die we na iedere vakantie weer meebrachten (en waar niemand naar durfde te vragen, 'bang' dat ze de komende drie uur bezig waren ze door te worstelen...), het kopen van het eerste huis en de uitdaging van het inrichten er van? Het waren schone tijden! De afgelopen maanden heb ik er soms een ander gevoel over. Het ware schone tijden, maar toch heb ik af en toe wat te veel van mijzelf geeist. Ik moest en zou aan de eisen voldoen (die ik of de maatschappij?) aan mij stelde: Representatief, sociaal, intelligent, creatief en entertaining op alle gebieden, goede baan, mooi huis en de beste partner die een man zich wensen kon. En ik durf (zelfs) te zeggen: ik deed behoorlijk leuk mee! Ik vergat echter steeds meer een heel belangrijk iets: mijzelf. Dat leverde een knellend gevoel op; alsof ik ergens aan vastgeketend zat, maar zelf niet wist waaraan. En op de een of andere manier leg ik nu steeds de link: vent = einde vrijheid. Kort door de bocht? Wellicht. Reizen doet slijten en wees niet bang (ben ik ook niet); het leven laat zich niet leiden en ik leid nog steeds een heel mooi leven!

Losse flodders

In heerlijk Hanoi valt veel te beleven en dat heb ik ook gedaan. Niet allemaal even spectaculair, want Hanoi is een bescheiden stadje wat dat betreft. Om toch een indruk te geven van het daag'lijks leven alhier, hierbij wat losse flodders.

* Good times are for sharing with friends

Met de hoteladviezen van Outi (mijn Finse reis- en kamergenootje) in de hand, strompel ik Hanoi binnen. De kamer in het hotelletje is goed en ik check in. Wie schetst mijn verbazing als mijn grote nachtbusvriendin met haar twee reisgenootjes ook dit hotelletje binnenstapt. Vriendinnetjes zeggen vriendelijk gedag; grote nachtbusvriendin mompelt wat. Ik zou nooit zoveel aandacht aan hun besteden als niet even later,als de meiden op zoek zijn naar een volgend hotel, mijn Lonely Planet verdwenen is! Dat is geen feest; in een nieuwe stad zonder handboek en plattegrond; ik voel mij soort van reddeloos verloren. Moet ik alles zelf gaan uitzoeken; dat is niet efficient... Ik vraag aan de hoteljongen waar ze naar toe zijn gegaan, maar dat wist hij niet. Maar hij zou aan de brommerboy die hun meegenomen had, vragen waar hij ze naar toegebracht had. Helaas werkte deze boy niet voor het hotel, dus de vraag was wanneer en of hij uberhaupt nog terug zou komen. What to do in a case like this, said the dead body? Op naar een internetcafe dan maar; effe de aandacht op iets anders vestigen en de tijd vliegt meestal. Zo geschiedde. Weer terug in het hotel bleek men te weten waar de dames zaten en ik op weg. Het happy end kun je wel raden; de Lonely Planet bleek in de rugzak van mijn grote nachtbusvriendin te zitten en vriendinlief bracht hem mij terug. Waarom sommige dingen in het leven gebeuren? Ik weet het niet. Wat ik wel weet dat ik in dat hotel stond, blij met verloren gewaande gedrukte woord en lettercombinaties en dat op dat moment Therese binnenkwam stappen. Ja hoor, we komen elkaar allemaal weer tegen. Want in hetzelfde hotel verblijven ook Judith en Evalyn. Ik laat een briefje achter voor 's avonds om gezellig wat te gaan eten. Zo geschiedde. Traveljunkies en Chiel en Cindy komen we ook weer op straat tegen, zodat we 's avonds weer met een grote groep bijelkaar zitten; gezellig! In de dagen die volgen, komt Outi weer terug van haar Halong Bay trip, arriveren Lucy en Abby en gaan we met zijn zessen naar Sapa en ja, daar is Ellen ook weer! Ondertussen ontmoet ik het fietsende 'brandweer'stel Pien en Harm en later ok oEwout en Kira die al vijftien maanden door Azie scharrelen. Ik word door de anderen beschuldigd van het hebben van een speciale magneet die mensen en vooral Nederlanders aantrekt.Valt toch wel mee? Ik hou gewoon wel van een paar mensen om mij heen. En tsja, dan moet et thuhisfront wel eens drie weken op een verhaal wachten...

* Wisselgeld

Daags voordat ik de Chinese ambassade dacht te gaan verblijden met mijn aanwezigheid en verzoek om toestemming het land der MahJong-stenen te mogen betreden, kwam ik op het briljante idee om een kopietje van mijn paspoort en Vietnamees huppeldepup-belangrijk-formulier te gaan maken. We zouden immers naar Sapa gaan en in dit land kun je je maar beter kunnen identificeren cq legitimeren. Ik op weg. Eindelijk een copy-shop gevonden. Wat er stopnd leek meer op een veredelde stencilmachine, maar het dupliceerde, dus oke. Ik vroeg hoeveel het kostte per copy en alhoewel het beste vrouwke geen woord Engels sprak, bleek (toeval?) dat de dame naast mij lerares Engels was en ik de ontstellende prijs van 100 dong (15.000 dong is 1 US$) per copy moest gaan betalen. Dat konden we ons nog wel permiteren. De gemaakte vier kopieen werden afgerond op 500 dong (bijna uitgestorven bankbiljet) en vlotjes trok ik mijn portomonnee. Om vervolgens tot de conclusie te komen dat ik alleen nog maar biljetten van 50.000 dong had. Oeps! Ik zag het al weer voor mij; ik weer op zoek naar iemand die kon wisselen en zo; wat een gedoe. Niets van dat al! Vrouwke trekt de eerste de beste la open en plopperdeplop, daar komt het wisselgeld.Geweldig toch weer, wat nou pinpas, wat nou chipknip; gewoon in je bureaula, net zo gemakkelijk!

* Annoying Hanoi

Er zijn van die momenten dat je Vietnam met al zijn inwoners NU achter het behang wilt plakken. Het is niet te geloven wat een matennaaiers het zijn! Heb je al tig keer bij hetzelfde winkeltje een fles water gekocht (die 5.000 dong kosten), blijven ze zes, acht of tienduizend dong vragen! Toktok, ik kom niet uit een ei!

De Chinese ambassade; ook zo'n grap. Maar goed dat ik mijn ellebogen net door mijn puntenslijper gehaald had, want ik had ze wel weer nodig. Een okselhoog tantetje dacht wel even te kunnen passeren door vriendelijk te lachen en met haar paspoort te zwaaien. Ik vriendelijk teruglachen en met mijn paspoort zwaaien, leunend op het bureau naast mij, zodat tantetje echt NIET kon passeren en ondertussen in het Nederlands tegen Ellen, Ewout en Kira scheldend dat het werkelijk bij de wilde spinnen af was dat dit takketrolletje wilde voordringen.Dat is het voordeel van Nederlands boven Engels. Je kunt schelden wat je wilt, niemand die dat in Vietnam begrijpt. En natuurlijk was ik als eerste aan de beurt.

Foto's laten ontwikkelen en afdrukken is ook een sport apart. Met ruim dertig rolletjes in de pocket stapte ik een fotozaak binnen die als beste uit mijn fototest gekomen was: beste kwaliteit tegen laagste prijs. Al mijn onderhandelingstechnieken ingezet en het resultaat was: geen ontwikkelkosten en per foto 1000 dong minder. Niet slecht. Wat denk je? Krijg ik alle negatieven per rolletje met een elestiekje erom; kon ik ze zelf op maat gaan zitten knippen en in de hoesjes doen! Net als de foto's! Even slikken. Nu niet je eigen uurloon tegen het voordeel hier uit gaan rekenen; gewoon schaar pakken en gaan knippen. Schrale troost; iedereen krijgt zijn negatieven in een rolletje en zijn foto's los...

* I want to ride my bicycle

Als een speer reden Ellen en ik door Hanoi, op weg naar de Chinese ambassade. Ongelofelijk wat een snelheid, souplesse en flexibiliteit! Dat is ook wel nodig want het verkeer hier is zo flexibel als een elastiekje en het recht van de sterkste geldt ook hier. Een fiets met gebrekkige rem is het beste, anders ben je veel te snel geneigd om voorrang te geven en dan sta je er morgen nog. Vietnamezen kijken nooit achterom (logisch met zo'n verleden?) en duwen dus gewoon hun brommer de straat op of jij er nu aankomt of niet. Met de fiets idem dito. Gewoon al fietsend de persoon in kwestie bij de bovenarm grijpen en even corrigeren; terug de stoep op. Ik wil mij best aanpassen, maar ik heb ook mijn fietsruimte nodig! Oversteken net zo, nooit wachten! Of dat gevaarlijk is? Welnee, ze rijden hier niet zo hard als in Nederland en zoveel auto's zijn er nu ook weer niet. Die brommers zijn soms irritant, maar gewoon als een agent je hand opsteken en voorrang nemen. Het lijkt op heropvoeden, maar het is gewoon aanpassen aan de situatie.En als je de smaak te pakken hebt, is het echt helemaal verslavend om in Hanoi te fietsen!

Foto's