Oude doos

Kun je je jeugd terugkopen? Deze semi-rethorische vraag zou de nieuwste reclame-uiting van een duur Parijs cosmeticamerk a la Chanel, Dior of Clinique kunnen zijn. In Hanoi betekende het voor mij totaal iets anders. Vietnam is namelijk een van de landen waar copyright of auteursrecht en dat soort grappen niet in het woordenboek voorkomen. En dat biedt mogelijkheden! In Ho Chi Minh City kwam je al om in de CD en DVD zaakjes die werkelijk alle kopieen van verzin maar welke cd hadden staan. Ik heb mij in kunnen houden tot Hanoi (anders moet je het allemaal maar meesjouwen) en toen ik op een van de laatste dagen dan toch besloot om 'even' te gaan snuffelen, was het hek van de dam. Nooit eerder heb ik mij gerealiseerd dat muziek zo'n belangrijke rol in mijn leven had gespeeld en nog steeds speelt. Het is voor mij net als geuren de link naar mijn herinneringen en mijn verleden. Het eerste rek had op ooghoogte alle cd's van U2 staan. Wie kent er niet Sunday, bloody sunday? Ik dacht terug aan mijn eerste popconcert; U2, Joshua Tree in de kuip. De meiden (Jacq, Kaar en Lin) hadden de kaarten geregeld en hoe zeer hebben we ons vermaakt met onder andere het de-wave-in-je-eentje-doen! The Cure - Staring at the Sea; do I need to say more? Meteen in de cd speler doen, koptelefoon op en luisteren maar. Boys don't cry, Forest en het schitterende Charlotte sometimes; ik kreeg er bijna tranen van in mijn ogen. Wat was er met het zwart-grijze pak gebeurd dat ik bij voorkeur naar feesten aanhad? Jacq toupeerde mijn haar en alhoewel Kruitvat haarlak lang niet zo goed was als Proset, was het een kwestie van gewoon twee of drie keer zoveel er in spuiten en hopen dat het niet zou gaan regenen als je op weg was naar de molen, halverwege 's Gravenzande en Hoek van Holland alwaar een van Arie's beroemde schuurfeesten gehouden zou worden. In het rek bekende dames; scoorde ik Best of Blondie (Tide is high; deed ze drie jaar geleden nog in Ahoy tijdens Heineken Night of The Proms. Weliswaar een paar jaar ouder, maar nog steeds had ze het), Sinead O Connor (Nothing compares to you, The emperors new clothes, Jackie; grijs, wat zeg ik, doormidden gedraaid!) en 21 classics van Ella Fitzgerald; klinkt zo lekker weg. Aretha Franklin knalde bijna van de schijf af met Respect, Think en Natural woman en als je mij had zien zitten, had je je blauw gelachen, want ik moest mij echt inhouden om niet ut volle borst met de dames mee te zingen. Bij Shirley Bassey werd ik even stil. "This is my life" leerde ik voor het eerst kennen toen mijn nicht Bianca net die zaterdag dat wij op bezoek kwamen op de Gorzen, dit singletje gekocht had en achter elkaar door bleef draaien op haar oranje met zwarte platenspeler van Philips. Hoe oud waren we toen? Zij viertien, ik twaalf? Geen idee. Als we toen al hadden geweten wat het leven voor ons nog in petto had, dan hadden we er wellicht toen al anders naar geluisterd. Ik wist toen ook nog niet dat het een van DE studentensongs is, die voor mij echt nooit gaat vervelen. Terug naar Huesca en Bikini, van ontgroening tot ouderejaars, van feut tot oud-lid (de fundamenten kraken, de muren zakken scheef...; Bee One, Bee One, Beehee One, Bee One, etc. etc.).

In de categorie relaxed konden UB40 en Bob Marley niet ontbreken. Red, red, wine, hoor je de hele dag in backpackersdorpjes en missen is een groot woord, maar een glas rose... mwah, daar zou ik geen nee tegen zeggen. No woman, no cry en Could you be loved? is verder duidelijk lijkt mij. Zegt Born in the USA nog iets? Mij wel; ook een familieverhaal maar dan uit de regionen der Hollandse IJssel. We hebben wat afgezongen. Indochina betekent ook Franse muziek en alhoewel het merendeel nu wel aan mijn verstandelijke vermogens zal gaan twijfelen, heb ik ook Julien le Clerq, Edith Piaf en Patrick Bruel (Casser la voooiiix en Alors regarde, regard' un peu) aan het stapeltje te beluisteren toegevoegd. Evergreens als Meat Loaf, Toto en zelfs Simon & Garfunkel (hoe vaak zou ik Bridge over Troubled Water meegezongen hebben met de lp die mijn ouders vanaf dat ie in de winkel te koop lag, aangeschaft hadden? Een miljoen keer? Of nog meer? Ik ben bang dat het het laatste is) kunnen niet ontbreken; ook erbij dan maar. Over meezingen gesproken. Ik had nogal die neiging om met alles wat ik mooi vond mee te zingen en het soort van snel op te pikken. Het gevolg was dan ook zowel dramatisch als groots en meeslepend als mijn zus en ik tijdens de afwas ons hele repertoire stonden af te draaien. Het moet voor onze ouders een combinatie van zowel lachen (schattig toch, twee van die kwelende tantetjes aan de afwas?) als huilen (waarom is het toch zo vals?) geweest zijn. We zongen kinderliedjes van tv (Bolke de Beer, Maja de Bij en Barbapappa) tot wat theologischer (Alles wordt nieuw, David met zijn slinger en nog wat favoriete psalmen [in oude dan wel nieuwe berijming, afhankelijk van wat we op school, in de kerk of bij Opa en Oma leerden] en gezangen) Van modern (van die brug over dat vieze water dus) tot klassiek (de meest uiteenlopende aria's voor het liefst de allerhoogste sopranen). Hoe ik hier op kwam? Door de klassieke cd's! Als eerste had ik Mozart - Arias & duets from the Magic Flute te pakken. Toen ik 'Papageno, papagena' hoorde, schoot ik gillend in de lach. Nooit zal ik de zondag vergeten waarop de Nos of welke cultureelverantwoorde zender dan ook, Die Zauberflote uitzond en wij dat aanschouwden. Ik was zo onder de indruk dat ik er twee dingen aan overhield. Een: ik moest en zou operazangeres worden. Twee: om te oefenen ging ik vast de hele dag Papageno, papagena zingen. Welk een respect heb je dan nu voor je ouders dat ze mij toen niet met Hansaplast op mijn lippen achter het behang geplakt hebben! Het tweede pianoconcert van Rachmaninov is zwaar favoriet en draaide ik bij voorkeur als ik een beetje moody was. Het begint zwaar en wordt dan steeds lichter. Na afloop was ik dan altijd weer in the (best) mood. Handel en zijn Messiah ging op vol volume aan. Ik denk dat het dwars door de koptelefoon in de hele zaak te horen moet zijn geweest. Maar ja, For unto us a child is born ('Wonderful, Counselor, the mighty God, the everlasting Father, the King of King' vind ik het allemooist) is dan ook magistraal en ook het Hallelujah reken ik tot die categorie. Met Chopin, Vivaldi en Saint Saens, sloot ik het klassieke gedeelte luchtigjes af. Van deze tijd trok Faithless (We come One) en natuurlijk Daf Punk (een nog een keer dan: One More Time!!!) de aandacht en ik hoorde ze roepen: 'koop mij, koop mij' dus dat heb ik dan ook maar gedaan.

Ik was de winkel bijna rond. Wat stond er dan in het laatste rek? Een allegaartje? Nou misschien. The age of consent van Bronski Beat is hartvertederend voor mij. Het zangertje kon niet nog zo homo zijn en/of gevonden worden en daarme niet altijd even gaaf gevonden worden; ik vond en vind het heerlijke muziek. Je wordt er toch helemaal blij van als je de eerste tonen van 'Tell me why' hoort en daarna het toeptetoededup in razende tempo erachteraan? Small town boy is om je vervolgens weer op je stoel te laten gaan zitten en over serieuzere zaken na te gaan denken. Ondanks dat de A normaliter vooraan staat, was het nu de laatste die ik greep. Alphaville. Sounds like a melody en Big in Japan zijn lekkere ritmische songs die vragen om meer, maar bij de langzame, het laatste nummer, besloot ik dat het genoeg was: Forever Young, I want to be forever young. Do you really want to live forever? Forever Young.

Foto's