Wie niet mooi wil zijn, moet pijn lijden

Dat realiseerde ik mij binnen het uur nadat ik in Hong Kong aangekomen was en er alle rijkdom van de muren zag druipen. Money talks en HK is een Absoluut Gevaarlijke Stad voor fashion addicts, waar ik mij zelf niet toe reken, maar waarvan ik wel heel veel eigenschappen herken. Iedereen (voor mijn gevoel in ieder geval) loopt hier tip-top gekleed en het is niet normaal hoeveel kledingwinkels Hong Kong heeft. Zonder dollen was ik de eerste dag helemaal van mijn a propos. Zoveel moois, ik wist echt niet waar ik moest beginnen. Ik had veel verwacht, maar dit sloeg echt alles. In mijn inmiddels bekende reistenue voelde ik mij meer Jacobien-van-de-boerderie dan Jacqueline (.nader in te vullen titel.). Gapend dwaalde ik langs de etalages en ondanks al mijn ideeen over het manvolk, geef ik toe dat een zeer zondige gedachte onder mijn hersenpan heen en weer schoot: Ik heb NU een vent met VEEL te VEEL geld nodig die mij al zijn plastic zonder limiet en zonder problemen aan mij geeft. Zodat ik net als Julia Roberts in de film Pretty Woman, ongeneerd zou kunnen gaan shoppen. 'Rolex? Rolex?' riep de louche straatverkoper met compleet met nep-rolexen gevulde voering in zijn jas; ik was weer terug in Hong Kong. Get organized Jackie! And so did I.

Want naast Chanel, Dior, YSL, Prada, Gucci, Sonya Rikiel, Dries van Noten, Armani, Mochino, Burberry, Escada, Ralph Lauren, Louis Vuitton, Polo Jeans, U2, Calvin Klein, Hugo Boss, MuiMui, Valentino, Agnes B, Esprit, Tod's, Fendi, Versace, Kenzo, Helmut Lang, Tommy Hilfiger, Chopard, Cartier, Bulgary, Piaget, Rolex en Van Cleef & Arpels, is Hong Kong ook de stad van. Camera's.

Over jezelf af en toe een kado doen gesproken. Het plastic brandde dwars door mijn portomonnee en broekzak heen (gebruikt mij, gebruik mij!) en het bloed kruipt waar het niet gaan mag en wat al niet meer. Om een lang verhaal van vooronderzoek op en via internet tot en met blaren op de voeten kort te maken: ik eindigde op dag drie met een heuse SLR camera wat zoveel betekent als authentiek geavanceerde klikdoos. Juweeltje! Helemaal gelukkig; helemaal blij! Stel je voor: het geluid van een camera ingesteld met hele lange sluitertijd. Als een guillotine snijdt het apparaat de tijd tussen geen en een foto feilloos in tweeen. Ongekend genieten. En dan 's avonds de skyline van Hong Kong. Met bijna tranen in de ogen van schoonheid doet het bijna pijn. {gelukkig heb ik nu de mogelijkheid om ook 's avonds foto's te nemen}. Nooit geweten dat een woud van wolkenkrabbers zo'n kleurenpracht zouden kunnen vormen. Ode aan de architectuur.

De resterende drie dagen heb ik ook besteed aan mijn winkeltherapie en zoals elke therapie heeft ook deze haar pijnlijke momenten. Al met al, kan ik zeggen, is het aangeslagen. Zonder verdere onherstelbare fysieke, psychische of financiele schade heb ik Hong Kong verlaten. En ter herinnering heb ik altijd nog mijn foto's.

There's no road to happiness, happiness is the road

De treinreis van Hong Kong naar Beijing, in de meest luxe trein tot nu toe (schoon, met lakens en dekens en airco) was er ook weer een vol van geluksmomenten. In 28 uur meer dan 2000 km afleggen, terwijl je zelf heel relaxed het landschap aan je voorbij ziet trekken (rijst, rijst en nog eens rijst; bijna net zo groen en vlak als Nederland), een boek leest (Reis om de wereld in 80 dagen) of met je medereizigers kletst (echtpaar uit Australie en een student uit Engeland). Simpelweg gelukkig zijn. Natuurlijk draaien mijn hersens op volle toeren om alle opgedane impressies te verwerken en het leven, althans in mijn hoofd, weer wat te structureren. In Hong Kong was mij naast alle pracht en praal nog iets anders opgevallen: de enorme hoeveelheid Indiers die er woonde en werkte (althans in Kowloon; het vaaste land van Hong Kong om het maar eens paradoxaal uit te drukken). Nooit over nagedacht, maar het zou mij niets verbazen als ze er al eeuwen geleden naar toe getrokken waren op zoek naar geluk en geld. Voor mij was het een soort herkenning, een flashback naar zeven maanden geleden toen ik deze reis begon. De beelden, de geluiden, de geuren en de kleuren, ze kwamen allemaal vliegensvlug voorbij.

Het leek alsof ik de eerste cirkel rond was. Deel een is afgesloten. Het ergste leed is geleden. Emoties en blokkades, confrontaties en nieuwe ideeen en ervaringen, een nieuwe wereld en een nieuw begin. Fundamenten opgebouwd uit het goeds van de voorafgaande 32 jaar, ontdaan van roest en betonrot als gevolg van achterstallig onderhoud, gecoat met ervaringslaag van zeven maanden. De coating is nieuw en moet nog getest worden voordat het geheel bouwrijp verklaard kan worden en het wachten is ook nog op de architect die er nog niet helemaal uit welk type pand erop gezet gaat worden.

Het kost tijd om een sprinter in een marathonloper te veranderen, dat besef ik terdege. Nu nog het worden. Deel twee is begonnen. Tijd is echter geen issue in deze. En zodoende heb ik de tijd om van iedere tijdseenheid die het waard is om van genoten te worden, te genieten.

Foto's