Sneeuwwitje en de zeven dwergen

Hoe lang duurt het voordat ik echt gek word, vroeg ik mij af toen ik om half zes alweer gewekt werd. 'Let's go' zei zuster een en een paar minuten later (ja, als je je dan toch niet kunt wassen en al sinds dagen niet meer gedoucht hebt, dan sta je zo buiten.) liepen we weer met zijn allen over straat. We stopten bij de eerste de beste noedelshop. Toen werd ik gek! Nee, ik hoef echt GEEN noedels 's morgens om zes uur na drie uur slaap op mijn nuchtere maag. Nadat het ontbijt lekker door de fam naar binnen geslurpt was, gingen we in de bus. Bezienswaardigheden langs. Een standbeeld van een legerpief en een pagoda van zeven verdiepingen hoog. Vervolgens langs een brug en met de boot weer terug naar af. Het was ondertussen tien uur geworden en de fam ging met de bus verder. Met mijn point-it woordenboekje in de hand stond ik midden op straat een locomotief na te doen. Ze begrepen het; ik moest met de trein. Bagage opgehaald en hartelijk afscheid genomen. Ik werd op de bus naar het station gezet en zag de zwaaiende Chinese familie door de achterruit van de bus steeds (nog?) kleiner worden.

Waarom ik nooit vroeg wat we gingen doen of waar we naar toegingen? Omdat dit toch veel leuker is? Drie dagen op sleeptouw genomen worden door een Chinese familie die apetrots met jou loopt te showen, die niet wil dat je ook maar iets betaalt, die voor je zorgt en voor je regelt, dat is toch uniek?!

Foto's