Stuiterbal

Hoe veel kan de werkelijkheid toch verschillen van je verwachtingen! De bus naar Mengla zou een sleeperbus zijn met heuse bedden en eerdere ervaringen met sleeperbussen in China waren goed bevallen; ik zag het wel zitten. Ik stapte in de bus en ja hoor, kreeg het achterste bed aangewezen. Nee dus. Al mijn toneeltalenten weer uit de kast getrokken om aan te geven dat ik echt de heel bus onder zou gaan kotsen als ik daar moest liggen en .het hielp. Twee bedden naar voren. Vervolgens was er een Chinese die zelf naar het voorste bed verhuisd was en mij gebaarde hetzelfde te doen. Dat leek even oke, maar uiteindelijk belandde ik op het tweede bed boven in het midden. Kleine impressie van zo'n bus: Drie rijen stapelbedden, vier in lengte richting achter elkaar geschakeld. Dat zou inderdaad in Nederland nooit passen, maar hier wel. Lengte van de bedjes: ik schat 1.65 meter. Breedte: ik paste er net tussen en zo breed ben ik nu ook weer niet. Wat is dat 50 a 60 centimeter? In het gangpad kon je elkaar niet passeren. Daarnaast, zo dacht ik, geen probleem te bekennen. Todat de bus gaat rijden. Het eerste stuk is snelweg en dat scheurt lekker door. Letterlijk. Ik zou gewoon op tijd vertrokken zijn (half vijf zoals op het schema staat en niet half zes, zoals het nu dus was); het zal wel weer een cultuurverschilletje zijn. Na verloop van tijd echter, begint de bus te slingeren: oke, ja, dat is waar ook, het zuiden is nogal bergachtig. En waarom zijn alle frames van de bedden eigenlijk vierkant en niet rond? Ik word langzamerhand erg verdrietig. Ik kan niet op mijn rug liggen want ik pas niet in het bed en als ik mijn knieen optrek, vallen ze door het geslinger na links en naar rechts (op de vierkante aluminumbuizen) en op mijn zij liggen gaat ook niet, omdat ik dan door hetzelfde geslinger met rug, knieen, ellebogen en alles wat nog meer blauw kan worden tegen de zijkanten, hoofd- en voetensteun gebonkt wordt. En ik was al niet helemaal lekker. Vol zelfmedelijden lag ik dan weer klem, dan weer van links naar rechts, onder naar boven en soms zelfs los van het bed in de bus te stuiteren. Ik kon zelfs niet eens meer bedenken hoe andere mensen dit overleven. En die Chinezen maar tukken.

Ik ging maar aan alle leuke dingen liggen denken die ik al had meegemaakt tijdens deze reis en in mijn leven en aan alles wat ik nog zou gaan meemaken deze reis en de rest van mijn leven. Op een gegeven moment werd het weer licht en ik was blij dat ik niet meteen de bus uit hoefde. Ik zou simpelweg te moe zijn geweest om mijn eigen rugzak te tillen. Naarmate de busreis vorderde begon mijn humeur ook weer bij te trekken. Waar ik aan het begin van de dag mij nog serieus had afgevraagd of het niet allemaal wel mooi geweest was, zag ik het aan het einde van de dag weer helemaal zitten. Om acht uur 's avonds kwam de bus in Mengla aan en bont en blauw stapte ik uit. Geen idee waar ik heen moest; de Lonely Planet had het hier qua plattegrond af laten weten. Een riksja-gastje bracht mij naar een hotel waar ik voor een schappelijk prijsje een kamer met eigen badkamer had, waar alles zowaar werkte, inclusief het Westerse toilet. Buiten was de Chinese bevolking aan het gymnastiek oefeningen doen een dansen. Een gezonde geest in een gezond lichaam. Ik had al genoeg bewogen, vond ik.

Foto's