Absolutely soaking wet

Laos is een leerzaam land. Vooral op praktisch gebied. De natuurwetten regeren en sancties zijn niet nodig; alles spreekt voor zich. Zo gingen we (Peter & Therese (Can), Jacob (Den) en ik) op een mooie morgen een stukje wandelen. Op zoek naar de grot waar je lekker in kon zwemmen, zo was ons verteld. Prachtige natuur daar in het Noorden van Laos en alles even lekker fris en groen dankzij het regenseizoen. Na een klein uurtje struinen, liep ik als gevolg van mijn conditie en de vochtige hitte te zweten als een varken, om het maar eens letterlijk uit het Engels te vertalen.

De grot met inderdaad koud water, was een welkome verfrissing. Pikkedonker binnen, dus zaklamp type mijnwerkener (Nee meneer, ik wil geen Maclite. Ik moet mijn handen vrij hebben en ik ga niet met een zaklamp in mijn mond lopen.) op het koppie en zwemmen maar. Nee, niet onderwater natuurlijk! Afijn, dikke pret, dus laten we er een foto van nemen. Oeps, dat is balen, fototoestel doet het niet meer. Hmmm, iets te vochtig wellicht? Gelukkig, de digitale wel.

Uitgesparteld en opgefrist stappen we weer naar buiten en gaan we op zoek naar een dorpje dat een klein uurtje lopen verderop ligt. Leuk plan, maar de uitvoering ervan liet te wensen over. Nog geen vijf minuten onderweg en het begint mij toch te gieten. Niet normaal meer. En dan bedoel ik niet een ongezond Hollands buitje, nee dan bedoel ik een abnormaal a-sociale moesson overstromingsstortbui waar je U tegen zegt. En dan heb je niet zoveel aan een zonnebril he?

Hoe dom om in het regenseizoen wel met je zonnebril en badpak op stap te gaan, maar je regenjack thuis te laten. Oke, omkeren maar en zo snel mogelijk terug naar het guesthouse. In en op mijzelf scheldend, tierend en vloekend, liep ik met mijn rugzak op mijn buik en een groot blad van een een of andere tropische boom ter bescherming er overheen, zo snel als mogelijk door de bagger. En maar hopen dat je niet uitglijdt, want dat betekent definitief het einde van mijn zonnige humeur (en mijn camera's). In een steeds sneller tempo voelde ik mijn kleren natter en natter worden. Ik had soort spijt dat ik mijn badpak niet meer aan had, ook al kun je het in Laos echt niet maken om in je badpak tussen de locals door te rennen. Een minuut of tien voordat ik het guesthouse zou bereiken gebeurde het onmogelijke: alle wolken gingen compleet los. Alsof er een zwembad leeggekiept werd. Het water strooomde over, tussen, door mij heen en ik kon wel janken van ellende. Hoe kon ik zo stom zijn! En je kunt niemand anders de schuld geven dan jezelf. De gedachte dat ik dankzij een regenbui, twee fototoestellen armer geworden was, deed mij echt doodongelukkig voelen... Eindelijk thuis. Daar wachtte de volgende verrassing. Mijn 's morgens zo schoongewassen kleding hing nu weliswaar over de overdekte balustrade te drogen, maar het kwaad was al geschied. Een stinkende hoop textiel was ervan over en ik kon opnieuw beginnen. Plus dat ik geen droge broek meer had. Ik het laatste t-shirt en met mijn pareo omgeknoopt, heb ik de dag verder al lezend in een hangmat doorgebracht. En mijn camera's? Dat zijn mijn kanjers, mijn kameraden. Afdrogen, opdrogen, uitwasemen en... als een zonnetje!

En wat hebben we hiervan geleerd? In Azie is het van juni tot en met oktober regenseizoen en ga nooit zonder je jasje of je pluutje van huis. Dat bedoel ik maar.

Foto's