| Aankomst | Zondag, 16 Juni 2002 |
| Vertrek | Dinsdag, 18 Juni 2002 |
| Laatste update | Woensdag, 24 Juli 2002 |
Pottenkijkers
Dat je niet voor je lol naar Ponsavan afreist, moge duidelijk zijn. Het
dorp zelf heeft ook niets te bieden, zodat automatisch de vraag rijst: Wat
gaat een mens in Ponsavan doen? Het zijn de potten. The Plain of Jars; de
Vlakte der Kruiken.
En niemand weet hoe. Of wat. Of waarom. Daarmee een heus mysterie. Drie
verschillende gebieden op een paar kilometer afstand van elkaar waarop
tientallen stenen potten in een teletubbielandschap lijken te zijn
uitgestrooid. Van een halve tot twee meter hoog en met verschillende
diameters. Een aantal heel, een aantal kapot, een aantal gestolen, een
aantal met water of met planten. Rechtopstaand of omgevallen. Zonder datum,
zonder tekst, zonder systematiek, zonder iets wat een verklaring zou kunnen
geven.
De Laotianen hebben er geen problemen mee. Duidelijk toch? De goden waren
moe toen ze uit de bergen kwamen, vlijdden zich neder in het gras en
dronken rijstwijn uit de kruiken die ze na het ledigen er van naast zich in
het veld lieten vallen.
Minder locale theorieen vermoeden het gebruik als sarcofaag of als
opslagmiddel. Aangezien restanten mens of rijst of iets dergelijks
ontbreken, valt er geen theorie te staven. We (Barbara (Slovenie), Mai en
Reggie (Den) en Rowan (Eng) en ik) lieten ons daarom voor een paar dollar
in een aftandse Amerikaanse slee naar de Vlaktes rijden om het geheel met
eigen ogen te aanschouwen.
Opvallend dat een mens steeds naar een verklaring zoekt. Iets moet een doel
of een reden hebben. Maakt het echt zoveel uit of het een overactieve
steenhouwer is geweest, die tijdens het boodschappen doen vergeten was een
kruikje rijstwijn voor zijn vrouw mee te nemen, vervolgens het huis uit
werd gezet en uit frusttratie de rest van zijn leven kruiken heeft
uitgehakt of dat het een opslagplaats voor goederen is geweest die door een
aardbeving enigzins uit het veld geslagen is? Blijkbaar wel; anders zou
ikzelf ook niet met deze verklaringen zijn opgekomen.
Ik vind het wel iets hebben; soort van spannend, soort van symbolisch.
Zoals diegene waar ik zittend precies in paste. Jacq uit het ei. 'Na negen
maanden reizen, ben je compleet herboren', merkte een van de meiden op. Zou
dat de verklaring zijn?
Foto's
|