Busje komt zo

Het moest er natuurlijk van komen: reizen met de bus. Na dat ik met goede ervaringen de trein had geprobeerd, ging ik nu voor de deluxe 2x2 bus van Jaisalmer naar Ajmer, alwaar ik de lokale bus naar Puskar (eindbestemming van deze reis) zou nemen. Je plaats was gereserveerd, geen Hindi muziek of tv, dus dat moest lukken. Dat laatste is heel belangrijk. Hindi muziek klinkt namelijk alsof je kat vermoord wordt. Nu kan ik dat normaal al slecht hebben, maar zeker na de afgelopen maanden waarin ik menige kat heb horen miauwen! En als je dan denkt dat de kat dood is, pakken ze gewoon de volgende zeg maar.

Vertrektijd 17.00 uur geplande aankomsttijd 5.00 uur 's morgens. Dat lijkt vroeg, is het ook, maar qua temperatuur is dat een hele goede reistijd. Toen ik aankwam bij de plaats waar ik zou moeten zijn, zag ik alleen een afgetakeld wrak langs de weg staan. Ik zocht het eerstvolgende metaalverwerkingsbedrijf dat ongetwijfeld dit element zou gaan reduceren tot een samengeperst metalen kubusje van hooguit 1 kuub. Nee dus, het was de bus ik ik hebben moest... Afijn, instappen maar!

Tot Jodphur ging het best leuk. Mensen in de bus geentertaind door er simpelweg in te zitten en als je eenmaal zit, zie je amper meer dat de bekleding van de stoelen gescheurd is en ramen niet meer rechtzitten of sluiten. Het went snel. In Jodphur overgestapt op een andere bus die mij naar Ajmer zou brengen. Het was ondertussen tegen 11 uur 's avonds en pikkedonker. Ik vraag mij werkelijk af waar wij doorheen gereden zijn. Ik heb minder dan een kwart van de reistijd mijn stoel gevoeld. de overige 75 procent hing ik ergens tussen dak en vloer, tussen raam en stoel voor mij. Bont en blauw was ik!(en ik ben al zo gek op kermis attracties...)

Mijn buurman, een echte Indier, leek zich nergens om te bekommeren. Hij had binnen no time het meest zachte deel van de bus gevonden en dat was ik. Die hing dus lekker tegen mij aan te slapen. Zelf probeer je ook wat te slapen, dus na enige tijd hing ik dan ook maar tegen hem aan. Je vraagt je af of zo iemand dan droomt van de Kama Sutra als zijn hand zich over jouw bovenbeen naar bovenbeweegt of dat je zelf droomt. Nou ik niet dus. Resoluut zijn hand in eigen domein teruggelegd. Dit herhaalde zich nog een keer of wat en toen kwam de 'verlossing'. "Ajmer" was de mededeling en ik kon samen met nog drie mannen uitstappen.

Ik wist niet veel van Ajmer, maar een ding was duidelijk; dit was GEEN Ajmer. Dat bleek ook wel toen er al meteen vijf riksja boys om mijn heen stonden te springen en mij voor 300 roepies (vijftien gulden) naar Ajmer wilden brengen. Ik zei dat ze niet moesten denken dat ik gek was en zeker niet voor 300 roepies naar Ajmer wilde. Wat ik dan ging doen, vroegen ze zich af; ik kon toch nergens heen? Nee, maar moest dat dan? Dus ik pak mijn rugzak, leg die neer en ga er zelf opzitten. Ik had alle tijd; ik wacht wel tot het licht wordt (het was trouwens drie uur 's nachts.) De drie overige mannen waren in beraad. Zij konden namelijk geen riksja krijgen omdat geen van de boys hen wilden brengen. Dus iedereen had een probleem, waarbij ik nog het minste.

De slimste van de drie kwam uiteindelijk met een voorstel. Of ik accoord ging met een prijs van 15 roepies en of ik het niet erg vond om het hun in de riksja te zitten. Deal! Dus uiteindelijk met zes (!) man (inclusief chauffeur) in een taxiriksja (waar je normaal met max drie personen in zit) op weg naar Ajmer. Aangekomen bij het busstation in Ajmer stond daar de lokale bus al klaar naar Pushkar. Ik werd aan alle kanten geholpen, want iedereen voelde zich behoorlijk verantwoordelijk voor mij. Ik blijf mij verbazen over het aantal mensen dat 's nachts in zo'n bus zit; vind je het gek dat ze overdag zoveel slapen! Eindelijk om 5 uur 's morgens in Pushkar. Daar weer vele riksja boys. Ik heb ze maar gelaten; ik pakte mijn rugzak, zocht een mooi plekje en viel uitgeput in slaap.

Triangel vergeten

De volgende morgen werd ik om 6.30 uur gewekt door een riksja boy met de mededeling dat het dag was. Daar kon ik op dat moment helaas weinig aan veranderen. Hotel gezocht, ontbeten, gedoucht (ik ben nog nooit ZO vies geweest als na deze reis!) en toch even het stadje in.

Pushkar is, zo moet je weten, een heilig stadje. Het is het centrum van de Brahma's en de hippies en moest werkelijk zooooo reeeelaaaaxeeed wezen dat je er bijna zonder drugs high van kon worden. Ik was benieuwd. Het tegendeel bleek waar: ik werd alle winkels 'ingeleurd' en het was zo'n commerciele business geworden daar dat ik er niet bepaald relaxed van werd. Vervolgens ben ik ook nog de Brahmatempel uitgegooid omdat ik geen bloemen aan wilde nemen. Ja, luister eens, ik hoef GEEN bloemen en ik toon WEL respect, maar jullie willen mij geld aftroggelen en daar stink ik niet in. En toen was ie boos, terwijl ik het alleen maar gedacht had en zijn bloemen niet had aangenomen. Ik ga toch ook niet David-met-zijn-slinger staan zingen en vervolgens om geld bedelen!

Sunset cafe is the place to be. Nieuwsgierig ging ik daar dus om een uur of vier 's middags zitten. Je weet niet wat je ziet. Steeds meer mensen, voornamelijk hippies gaan daar op de trappen zitten zingen, dansen, eten, blowen en wachten tot de zon ondergaat. Ik had er spijt van dat ik mijn triangel niet bij mij had, wat ik had zo mee kunnen doen! De zonsondergang was echter wel heel erg mooi.