Take your chance everyday to live out your dream

De vliegreis naar Bangkok verliep voorspoedig. China Airlines is niet bang: echte vorken, messen en lepels. Had ik mijn zakmes wellicht ook gewoon in mijn broekzak kunnen houden? Geprobeerd te slapen; echter twee Zweden hadden de grootste gratis lol van hun leven, want hebben echt hun best gedaan om de complete drankvoorraad van het gehele vliegtuig naar achteren te slaan. Helaas, tien uur is dan net te weinig.

Aangekomen in Bangkok is het echt kaassie. Bus stopt voor mijn neus, instappen en een uur later stap ik uit bij Ko San Road. Huppeldepuppel naar Mary V guesthouse en ja hoor: hij herkende mij nog. Kamer geregeld en klaar.

Daar zit ik dan: ingecheckt en uitgeteld. Niets te doen, niets te laten. Ieder ander zou genieten van de rust. Ik word er onrustig van. Ik zit hier en er gebeurt niets!

Op naar het postkantoor. Jawel, zowaar nog twee stuks post: 14 en 15 juli. Nog net op tijd voordat het weer retour naar Nederland gaat.

Instortingsgevaar dreigt, dus sluiten die luiken! Vijf uur later open ik mijn ogen weer en besluit ik dat het de hoogste tijd voor de kapper is. Een kwartier later sta ik kort gesnoeid, voor weinig, weer buiten. Internet; ook leuk en ja hoor; alweer verse mail. He lekker, nog even in Nederland wanen.

Jetlag is hardnekkiger dan ooit. 's Avonds kan ik de slaap niet vatten. Ik voel mij onbehoorlijk eenzaam. Niemand om tegen aan te kletsen, niemand die wel te rusten of goede morgen zegt. Geen telefoon, geen afspraken, kortom: GEEN AANDACHT!!! Ik begin mij serieus af te vragen waarom ik dit doe (Ach was ik maar bij m. (moeder?) thuis geble-he-ven, hoor ik mezelf zachtjes neurien)

Als de volgende ochtend het hier al middag blijkt te zijn, is het in mijn nog dik van het slaaptekort of -teveel, omrande ogen de hoogste tijd om een ticket te gaan regelen.

Illusies heten niet voor niets zo, want een paar uur later is een ding zeker geworden: het goedkope transpacific ticket van Bangkok naar Los Angeles met stop-overs in Sydney, Auckland, Nadi, Rarotonga en Papeete, bestaat niet of is niet goedkoop.

Precies een aanbieder brengt mij tot een met Papeete, zodat ik daar ik alle tropische wijsheid kan beslissen hoe mijn reis verder te vervolgens. Toch naar Paaseiland? Dat lijkt mij stukken beter dan Sydney, Auckland en dan rechtstreeks naar LA, want dan mis ik alle witte zandstranden en wat moet ik in LA? Daarnaast verlies ik dan meteen al de helft van de weddenschappen die staan op het in ieder geval kennisnemen van de kroonprins van Rarotonga. (De andere helft staat trouwens op een Aussie farmer; ik zeg niets!) En dat zou toch zonde zijn!

Ik heb er een nachtje over geslapen, de pinautomaat leeggehapt en fijn mijn droomticket gekocht. De volgende dag vertrekken. Kijk, nu krijgt het leven weer zin; er zit weer actie in de tent; structuur en een bepaalde mate van zekerheid in de planning, dat betekent: Jacq is er weer klaar voor. Eindelijk op naar het volgende verhaal!

Even naar de Evenaar

Wow, nothing wrong met mijn in mijn beleving (te) dure vliegticket. Ik vloog met Britisch Airways en dat betekende: eigen tv-scherm voor je neus, goed eten en drinken en zelfs in de economy class sokken, oogkleppen, tandenborstel en tandpasta. Je verzint het niet. Zelfs nog twee Nederlandse stewardessen die minstens vier talen spreken en een piloot met zo'n warm bruine stem dat je vliegangst nog niet zo groot kan zijn of je wil met hem mee. Aldus geschiedde.

In de minibus naar het vliegveld had ik Benn (Aus) en Juliette (Eng) ontmoet. In mijn enthousiasme had ik Juliette toevertrouwd dat ik voor de eerste keer in mijn leven de evenaar zou passeren. Zeg nooit tegen een Engelse tante dat je voor de eerste keer in je leven de evenaar over vliegt, want daar moest en zou op gedronken worden.

Zappend tussen de film "About a boy" met Hugh Grant (heerlijk vermaak) en de plattegrong was het om 19:54 uur (Thailand tijd) zover. Niet dat het gemeld wordt of zo. Minnetje voor de piloot; er is meer in het leven dan een lekkere klank in je strottehoofd, jongen! Je voelt er verder niets van; van de wijn des te meer. Klein voordeel: de vlucht leek stukken korter. Klein nadeel: ik stapte uit met de kleur en het gevoel van een uitgewrongen dweil.

Uitleg over de bustocht naar de jeugdherberg hoeft ik vast niet te geven; blij dat ik er was. Wat wel weer een vertrouwd gevoel van 'toeval-bestaat-niet' gaf, was het feit dat ik toen ik op het vliegveld naar buiten liep, meteen de goede bus er stond. Dat bedoel ik maar.

Foto's