I wanna be a hippie

and I want to be free!!! (tepteptedeptedem) Vraag mij niet het hoe wat en waar van dit liedje (een jaar of 2 a 3 geleden?); het zat ineens in mijn hoofd. Byron Bay was ooit het hippiedorpje van Australie. Met haar tijd meegegaan, herbergt het nu een aantal hostels en hotelletjes en vele feel good winkeltjes waar het Indiase 'shanti' en '3 ohm' nog steeds zegevieren, maar aangevuld met kadoboekjes over relaxt leven, fotolijstjes met dolfijnen, ladingen kaarsen en wierrook en ga zo maar door. De sfeer is echter nog steeds 'hippie' en als je je afvraagt waar al de volkwagensbusjes uit die tijd zijn gebleven; die staan hier. Hier kun je weken blijven zonder iets te (hoeven of moeten) doen. Voor de beeldvorming: ze zijn er nog hoor! De echte hippies van weleer met hun bonte zwierige kleding, lange haren, lange baarden en blote voeten. Alleen een tikkeltje ouder, grijzer (en wijzer?) geworden. Met dezelfde rust zitten ze op straat armbandje en kettingen van koord met schelpen te weven en te macrameeen. Het enige verschil met dertig jaar geleden is wellicht dat ze nu hun spullen verkopen in plaats van ruilen of weggeven.

Het summun van hedendaags hippiegebeuren in termen van hoger sferen, schijnt echter het een zestig, zeventig kilometer verderop gelegen dorpje Nimbin te zijn. Hier is ooit een festival gehouden waar in een week meer 'grass' 'geweed' en verstookt is dan in de 150 jaar daarvoor op het gehele continent. Dat wisten de toenmalige bewoners niet; die wilden hun ingeslapen dorpje wat meer spirit geven. En dat is gelukt. 'Hoe voelt een buitenlander zich als hij of zij Amsterdam binnenloopt?', zo vroeg ik mij en besloot om met jims alternative tours een dagje mee te gaan om Nimbin's geheim te gaan ontdekken. Zeggen en schrijven een straat; that's it. Daar is het te doen in Nimbin. Inclusief het museum met alle rariteiten en trofeeen en de hempembassy waar alle voordelen van het gebruik van hennep worden toegelicht. Van kleding tot deurmat, van scheepstouw tot vliegengordijn, en oh ja, je kunt er ook high van worden. Slechts zes keer is mij gevraagd of ik marihuana, cookies, of pot wilde. Gelukkig had ik mijn kadogekregen t-shirt met daarop "Holland" en een heuse fiets niet aan. Gegarandeerd dat ze anders mijn fiets voor hun gesnor zouden hebben willen ruilen. Verder winkeltjes met allerlei kruiden die rustgevend- dan wel lustopwekkendheid beloofden. Met een eigenaresse in een zweefjurk, met okseltrossen en zonder deo. Heel echt allemaal.

Als klap op de vuurpijl gingen we 's middags met de toerbus naar Paul H de hippie. Beschrijving: hippie op leeftijd met lang loshangend oranje haar. Gekleed in een stippenbroek en ruitblouse en op blote voeten. Het geheel werd gecompletteerd door goudgele nagellak op handen en voeten. Hij zou, als hij niet hier in 1977 was beland, nu een echte Joodse advocaat in New York zijn geweest, maar soms loopt het leven anders dan gepland. Zo ook in zijn geval. Hij heeft een achterlijk groot stuk land waarop hij alles teelt wat op marihuana lijkt, maar het precies niet is. Dit om de locale overheid een beetje te plagen. Daarnaast allerlei soorten fruitbomen, struiken die ruiken en kruiden die smaken. We kregen een excursie door deze tuin van Eden en sloten het geheel af met een frisse sprong in de poel naast het tuinhuis.

Interessant? Best wel. Spannend? Nee, niet echt. Lachwekkend? Serieus? Uitdagend? Oordeel zelf.

The Afterparty.

Een week later ontving ik een email van Ally, een van mijn kamergenootjes in Byron Bay. Zij had een paar dagen later dezelfde toer naar Nimbin gemaakt. En ook zij was 's middags bij Paul H de hippie langsgeweest. Op een of andere manier was ik ter sprake gekommen (don't ask me how!) en Paul H de hippie had tegen Ally gezegd dat Jackie (ik dus) altijd mocht langskomen en zo lang mocht blijven als ze zelf wilde.

'T is maar dat je het weet.

Foto's