Aussie animals

Nu ben ik al twee weken in Australie heb nog geen koala gezien! Het is de bloody limit. Mijn angst overwint het van mijn schaamte en ik besluit om naar het Lone Pine Koala Sanctuary te gaan. Een half uurtje rijden vanuit Brisbane ligt een mooi park waar je meer dan honderd koala’s kunt zien. Ja, luister eens, soms ben ook ik een echte toerist en doe dus toeristendingen. Iedereen vindt het toch ook normaal dat toeristen naar de Keukenhof gaan om de tulpen in bloei te zien staan, terwijl er in iedere aangeharkte voortuin in Nederland tulpen in bloei staan? Nou dan! Dus vrij logisch dat ik lekker naar een park vol koala’s ga. Je weet maar nooit wat er verder nog gebeurt hier in Australie, maar dan heb ik ze als vast gezien! Trouwens, daarnaast zijn er in het park ook kangaroos, wombats en possums. Dus dat is een best bekkie dieren van dit eiland dacht ik zo.

Helaas hebben ze er geen platypus. Ik vind de platypus namelijk behoorlijk cool. Alleen de naam al. Platypus. Ik zag het meteen voor mij: een kind van een jaar of twee dat wijst naar de zojuist door een vrachtwagen op straat platgereden kat van de buren en de hele situatie in één woord kernachtig samenvat.
Of klonk het meer als een scheldwoord dat, in de contreien van de wereld waar het Nederlands verbasterd en vermengd is met de inheemse variant op het Papiamento, gebruikt wordt voor een dame van lichte zeden? En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Het is trouwens een beregaaf beest. Docter Shaw (whoever he may be) kreeg in 1799 een opgezette versie ter observatie voorgeschoteld en dacht dat een een grap was. Met een schaar ging hij het beest te lijf op zoek naar de naden; hij dacht namelijk dat het met onderdelen van minstens vijf verschillende beesten in elkaar gefabriekt was. Is het nu een eend, een waterrat, een mol, een dolfijn of een pinguďn? Of alle vijf een beetje? Zie je het voor je? Ik wel; om je gek te lachen.
Hoe zo’n beest is onstaan? Mwah, best een lastige vraag. De wetenschap maakt zich er gemakkelijk van af door te stellen dat, gebaseerd op de vondst van een kaak van dit wezen, ergens in Australie, de platypus al zo’n honderdtien miljoen jaar geleden voetbalde met de dinosauriers. ‘Ja, en dus?’, denk ik dan. Dat het al zo’n oud modelletje is en daarmee al dan niet een collectors item, is nog tot daaraan toe. Maar een antwoord op mijn vraag is het zeker niet. Ook de benaming ‘levend fossiel’ stelt mij niet tevreden. Daar kom ik niet voor naar Australie. Er zijn al genoeg levende fossielen in de rest van de wereld, zou ik zo zeggen. Maar dat terzijde.
Dus ben ik blij als blijkt dat de aboriginals mij verder kunnen helpen. Volgens hun legende is de eerste platypus geboren nadat een jonge vrouwtjeseend de zon heeft zien ondergaan met een een eenzame en welbespraakte waterrat. Is het niet beeldend? Je ziet zo’n vrouwtjeseend eens lekker op zwem gaan, de wijde wereld in. Dan blijkt het toch nog wat ver naar het ingebeelde beloofde land en moe van de inspannende dag, besluit ze even te gaan uitrusten aan de kant van de rivier. Dan komt die snodaard van een waterrat aangezwommen en ziet het blonde eendje zich neervleien op het enige kleine stukje groen dat er op de kant te vinden is. Binnen no time heeft de rat zich naast haar geinstalleerd en begint op indrukwekkende wijze uit te wijden over wat hij zoal in zijn leven gedaan en meegemaakt heeft. Het eendje is wel wat verlegen, nieuwsgierig en tegelijktijd mateloos onder de indruk van wat vriend Rat te vertellen heeft. Ik zal je de details besparen, maar reken maar dat hier een flinke portie bluf aan te pas is gekomen! Ik schat in dat hij als doorgewaterde rat ook nog voor een passend hapje en een drankje gezorgd heeft; wedden? Het eendje laat zich op de bekende, met enkele schijnbewegingen van verzet, verleiden en allengs schurken zij zich verder tegen elkaar aan. In de hele grote eenzame wereld hebben zij elkaar toch maar mooi gevonden nietwaar?
Langzaam maar zeker zakt de zon langzaam weg achter de heuvels. De avond valt in en het licht uit. Het is een donkere nacht en alles en iedereen slaapt. Alles en iedereen? Nee dus. En zo kan het gebeuren dat er op een dag een platypus geboren wordt. Het eenderatje c.q. multiculti-jong heeft van zijn moeder de snavel en de poten met zwemvliezen geerfd en van zijn vader de vier poten en de mooie bruine vacht.

En de koala’s? Zij slapen voort. Zo’n 18 ŕ 19 uur per dag. Daar kan een mens nog wat van leren. Ze voeden zich met de bladeren van de eucalyptus boom die voor 50% uit water bestaat. Dat levert dus niet echt dezelfde hoeveelheid energie als een flinke biefstuk dus doen ze rustig aan. Het mag dan wel lijken alsof ze stoned als een garnaal in die boomtakken aan het vegeteren zijn, in wezen hebben ze te weinig energie om ook maar een poot uit te steken.
Gelukkig heeft de natuur overal een oplossing voor. Als je dan niet veel kan doen, maak jezelf dan maar nuttig. Zodoende zitten ze als de allerzachtste knuffels van dit halfrond mooi en lief te wezen. ‘Hug me’ is wat ze uitstralen en dat kan dan natuurlijk ook prompt in dit park. Voor vijftien Aussie dollars (zo’n kleine twintig gulden) mag je een van deze buideldieren vasthouden en wordt het ook nog in vele pixels vastgelegd. Ik besluit om het bij kijken en klikken te houden.
Als ik alle dieren in het park bekeken heb, stap ik voldaan weer in de bus terug naar Brisbane. Ik heb mijn tax qua aantal dieren op een dag weer bereikt. Zo’n beetje alle Aussie animals op een dag, dat is toch niet mis? Zat maanden in mijn leven dat ik minder dieren gezien heb. (Beesten wel, maar dat is een ander verhaal)

En de platypus? Dat is een heel ander verhaal. Maar dat had ik geloof ik al verteld.

Foto's