Beestenbende

Soms heb je van die dagen dat je bij het opstaan al denkt:"Dit gaat hem niet worden vandaag.". Vandaag was zo'n dag. Wat was het plan? Een tweedaagse tour naar Kangaroo Island vlak voor de kust van Adelaide. Beroemd om haar ongerepte natuur in de vorm van schitterende stranden en rondhuppend 'wildlife' (zoals ze hier alle dieren noemen die op de meest onverwachte momenten voor je bumper kunnen springen).

En wat was de praktijk? Precies, altijd nét iets anders dan het plan. Om half zeven stond ik bij de bushalte. Dankzij de monopoliepositie van Sealink (bus- en bootvervoer) werd iedereen in dezelfde bus gestopt. Ik zat nog niet net of daar kwam een volslanke Indiase familie de bus binnenzetten, bestaande uit vader, moeder en zoon. Een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest, zegt men, maar als moeders probeert zich op de plaats tussen jou en het raampje te persen dan is de werkelijkheid erger dan wat ik al vreesde. Alsof ik weer in India zelf was. Nog wennende aan mij zojuist bruut in omvang beperkte comfortzone, werd ik door zoonlief op de schouder getikt. Of hij naast zijn moeder mocht zitten. 'Da's lef hebben', dacht ik nog, maar je weet hoe belangrijk familie in India is dus laat je deze 40-jarige jouw plaats innemen. Ik mocht plaatsnemen naar de touristenvariant uit de kloon die absoluut niet weet waar hij zich op de aardbol bevindt; hij heeft er voor betaald en gaat alles eruit halen wat er in zit. Snel ogen sluiten voordat ik uit deze deze nachtmerrie ontwaak.

Twee uur laten zijn we bij de ferryboot. De buschauffeur hoeft niet eens 'wakey, wakey' te zeggen; een haarspeldbocht gevolgd door abrupt remmen doet wonderen.

Slaapdronken strompel ik in ganzenpas via de wiebelende loppplank de boot op. Slechts acht wachtenden voor mij in de koffierij, zodat ik vervolgens als ik dan toch nog voor de aankomst op Kangaroo Island aan de beurt ben, zwelgend in zelfmedelijden niet alleen een cappuchino maar ook zo'n baggervette chocolade bagel bestel. Zo, eens proberen of de dag nu beter wil beginnen. Buiten schijnt de zon en alhoewel het flink waait, weet ik een lekker plaatsje uit de wind te vinden. Het grote genieten kan beginnen. Rustig nip en hap ik van koffie en bagel. Effe ongestoord bijkomen. Het lijkt zowaar een goede doorstart te worden. Echter schijnt bedriegt als een tweejarig kind op nog geen meter afstand van mij vandaan volledig over haar nek gaat en wel in de meest letterlijke betekenis. Gatverd... En het ergste is nog dat haar moeder maar blijft roepen:'Goed zo, goed zo kind; geeft niets. Goed zo!'

Geef niets? Dank je de koekkoek! Dat zeg je ook niet meer als ze over veertien jaar uit de kroeg gekropen haar maaginhoud over je Louis de Portere tapijtje uitwerpt. Ik zal wel weer eens te praktisch zijn. En hoe is het in der vrede mogelijk dat pa net op dat moment zich benedendeks bevindt? Als of zo'n kind het erom doet. Maar goed, na dit koffie debacle ben ik wel wakker.

Eenmaal aan de overzijde staat de bus alweer klaar en worden we door onze chauffeur/gids 'ingecheckt'. Een blik gevolgd door actie van mijn razendsnel klassificeringssysteem, geeft een eensluidende conclusie: de lijst met eikels die niet per definitie in een boom hoeven te hangen, heeft een nieuwe nummer een! En die gaat nu de bus besturen.

Het is een echte hop-on-hop-off tour. Ondanks de lente gaat het hier niet om het voortplantingsgedrag der kangaroes, maar om het rij-stop-kijk-foto-en-weer-verder-rijden-gedrag dat wij als makke meutre op deze trip tentoonspreiden. Over easygoing gesproken.

Maar, echter, dus, want, omdat; het valt niet te ontkennen en is glashard waar: Kangaroo Island is erg mooi. Neem nou die zeeleeuwen in Seal Bay. Liggen daar lekker op het strand in de zon te ronken. We mogen ze niet storen. Ze hebben namelijk net drie dagen op zee gefeest en liggen nu bij te komen. Hoe zou jij het vinden als je na drie dagen van party en afterparty, je roes uit ligt te slapen en in eens de halve goegemeente naast je bed staat te springen? Van die dingen.

We overnachten in een behoorlijk luxe gelegenheid. Vier meiden in twee stapelbedden op een kamer, want het blijft wel backpackers. Jan komt uit Engeland en Helen uit Schotland. Ute uit Duitsland en met mijn persoontje maakt vier. Echt lachen. Waarom? Gewoon om alle verhalen, belevenissen en meidendingen die we elkaar vertellen. Zoals Helen, een gezellige en wellicht ietsiepietsie naďve meid, vertelt over die keer dat ze boven in een stapelbed lag en echt bang was om er uit te vallen omdat de jongen die beneden haar lag zo lag te woelen (zo dacht ze). Pas de volgende ochtend begreep ze (toen een ander kamergenootje vroeg of ze ook zo gebaald had van die gast) dat haar onderbuurman van het post-Victoriaanse tijdperk was en zich niet geheel gehouden had aan de regel van het slapen met je handjes boven de dekens, in plaats van eronder. En meer van dat soort verhalen dus. Jawel, we maken wel wat mee zo tijdens het reizen.

De volgende ochtend reden we rapido nar de remarkable rocks. En jawel, daar waren Adam & Amy (die ik al vanaf Cains ken) weliswaar met een andere tour mee, ook. Gezelligheid. En wat extra leven in de brouwerij, want het merendeel van onze groep is toch enigzins wel van de belegene. In en rondom Admirals Arch spelen de zeehonden met de golven die woest op de rotsen slaan. Cape du Couedic laat zo mogelijk nog rauwere rotspartijen en wittere schuimkragen zien. Werkelijk schitterend. Het zijn geen Gilette scheermessen die de schaapscheerders gebruiken, gezien het aantal rode strepen in het vel van de zojuist gestripte wolproducenten. Arme beesten. Of iemand het ook eens wil proberen? Nee dank je; ik houd het wel bij mijn eigen bikinilijn. Kangaroetje kroelen hoort er ook bij en daarvoor rijden we het Parndana Wildlife Park binnen. Het is nog een jonkie, maar ook die hebben al onwijs grote poten (Grootmoeder, wat heeft u.) Ik blij dat het spring- annex veersysteem nog niet ingeschakeld was! (of was de batterij op?) Als laatste soort ontmoeten wij de schepnetten onder de vogels: de pelikanen . Mooie beesten. Zie je wel; soms kan een grote bek wel mooi zijn! En dan is het alweer voorbij. Helaas toch wel erg snel. Ja gids, bedankt het was leuk (of course); de groeten.

Moe maar voldaan aanvaarden we de terugreis. In de bus laat ik de dieren parade nog eens de revue passeren. Daar heb ik mooi even de tijd (en ruimte: twee stoelen; ja kom, het blijft geen feest) voor. Terug in het hostel zie ik ineens opvallend veel overeenkomsten tussen hetgeen ik op de Kangaroo Island aanschouwd heb en wat hier op mijn netvlies verschijnt: in bed vastgeroeste feestgangers, slecht geschoren huidjes, spelende kids die bij elkaar op schoot gaan zitten en vervolgens met zijn allen van de bank afvallen, de beeldbuisbevolking die apatisch naar de Simpsons kijkt en door het hele pand de 'homo mobilo' die de ganse dag met hun grote bek tegen hun draagbare l..ijzer brullen. Zie je het ook?

Foto's